تیشه را آنکس که با خشمی خدایی تیز کرد
هر بتی را دید، بشکست و به آن، ناچیز کرد
قَهر و مِهری که بیاید در دل از یزدان پدید
چشمهی خیر است، پاکیزه و پویا و سپید
سرودهی محمد امین امیدی در 4 مرداد 1405. برگرفته از حکمت 174 نهجالبلاغه و شرح آیتالله مکارم شیرازی بر آن.
آنکه رو آورَد به آرایی
گونهگون در کمال و زیبایی
خود شود آگه از خطا و درست
پایهی فکرِ او نگردد سست
گونهگونیِ فکر باشد خَیر
گاه، حق را ببینی اندر غَیر
سرودهی محمد امین امیدی در 3 مرداد 1405. برگرفته از حکمت 173 نهجالبلاغه و شرح آیتالله مکارم شیرازی بر آن.
بیخِرَد هرچه را که آگه نیست
دُشمَنَش گردد و نپرسد چیست
همچو سرگشته در شبی تاریک
سایه بیند که میشود نزدیک
میهراسد ز دیدنِ سایه
از سَرِ وَهمهای بیپایه
یا ز رَشک از درونِ ناپاکش
حُسنِ کس را همیندارد خَوش
غافِل است آنکه حُسنها ز خدا است
حُسن، هرگز ز اَصلِ خود، نه جدا است
سرودهی محمد امین امیدی در 2 مرداد 1405. برگرفته از حکمت 172 نهجالبلاغه و شرح آیتالله مکارم شیرازی بر آن.
شکم گر پُر کنی از لقمهی بَد
زنی بر سهمِ خود از نیکُوی سد
به هرزه وَر سپاری گوشِ خود را
شوی محروم از پندِ گوارا
به باطل وَر کُنی طِی این زمانَت
بمانَد عاطِل، آن کارِ گِرانَت
سرودهی محمد امین امیدی در 1 مرداد 1405. برگرفته از حکمت 171 نهجالبلاغه و شرح آیتالله مکارم شیرازی بر آن.
