اندازه‌ی خودش چو ندانست، شد هلاک

پوزَش ز لافِ باطلش افکنده شد به خاک

خود را به مالِ اندکِ دنیا فروخته است

چشمی به عالَمی که نمیرد ندوخته است

سروده‌ی محمد امین امیدی در 10 تیر 1405. برگرفته از حکمت 149 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.