در جهان هرچه سوی تو آید

لاجَرَم پشت بر تو بنماید

وآنچه رفته است، آنچنان رفته است

که نبوده است گوییا در دست

پس مخور غصه بهرِ بود و نبود

کاین چنین اندهی ندارد سود

کلِّ دنیا شود چو مُستَهلَک

وجَهِ اَلله به دل شود مُدرَک

سروده‌ی محمد امین امیدی در 14 تیر 1405. برگرفته از حکمت 152 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.