وفای به عَهد

با کسی پیمان ببندید از کسان

که وفادار است بر آن، بی‌گمان

او چو میخ و عهد و پیمان چون زمین

پای بر جای است در پیمان ز دین

عهدِ با فاسِق نباشد سودمند

بشکنَد آن عهد را با ریشخند

گر شدی ناچار در عهدش، بساز

متن را عاری ز اِبهاماتِ باز

وَر شکست آن عهد، آن را پاره کن

دشمنت را بعد از آن، بیچاره کن

سروده‌ی محمد امین امیدی در 17 تیر 1405. برگرفته از حکمت 155 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.